((مارکس نه شبه مذهبی از خود ابداع کردو نه امام زمانی است که احادیثی مملو از مجموعه ای از احکام و قوانین بی چون و چرا و مطلق و خارج از مقوله ی زمان و مکان از خود به جای گذاشته باشد.شعار پرولتاریای جهان متحد شوید تنها حکم قطعی و یگانه قانون مارکس است... کارل مارکس استاد زندگی معنوی و اخلاقی ماست و نه شبانی چوب بدست.محرکی است برای تنبلی فکرو بیدارباشی برای نیروهای نیک که به خواب رفته ولی برای مبارزه باید از جای برخیزد.نمونه ای است از کار شدید و سخت برای کسب زلال صداقت در اندیشه ،و استواری و استحکام در فرهنگ برای پرهیز از لفاظی پوچ و انتزاعی.... کارل مارکس برای ما کودکی نیست که در گهواره ی خود تاب می خورد و یا مرد ریشویی که متولی کلیسا را می هراساند به هیچکدام از آن حوادثی که از تاریخچه ی زندگی او روایت می شود شباهتی ندارد و هیچکدام از آن کردارهای ناهنجار که به انسان ظاهری حیوان نما می بخشد در او نیست. یک مغز آرام و متفکر است نقطه ی عطفی است منفرد در قرن ها کاوش خفقان آور که انسان به خاطر معرفت به هستی و آینده خویش به عمل آورده است تا آهنگ حرکت مرموز تاریخ را دریابد و به خاطر قدرت تفکر و عمل هر سرّ و رمزی را در هم شکند....)) آنتونیو گرامشی_قسمت هایی از مقاله "مارکس ما"-1918 |
اشاره: کودکان در اسارت ایدئولوژی مخوفی که راه رهایی را در آزار جسم و روان می داند...پیروانش را سعادتمند و خوشبخت و "دیگران" را کافر و جهنمی می پندارد...راه اندیشه بسته است، بدون اختیار وارث این ایدئولوژی می شویم ولی در صورت ارتداد طناب دار در انتظارمان است... به جنگ با کفار دعوت می شویم؛ به ما مژده داده اند که در جنگ با آنها حتا به زنان محصنه ای که به اسارت ما در می آیند هم می توان تجاوز جنسی کرد چه چیز بهتر از این! حوریان بهشتی،غذای خوش مزه و کاخهای آنچنانی و تمام نعمت هایی که در این جهان فانی در اختیار طبقه مسلط است در دنیای دیگر به ما ارزانی خواهد شد چه کسی بدش می آید؟! از ما می خواهند بره های سر به زیر جامعه طبقاتی باشیم خوشبختانه چوپان همیشه مهربان است او با بره ها و برده ها هم مهربان است و اگر سر ذوق باشدحتا ممکن است یکی از آن ها را آزاد کند ولی نگویید که ما ارباب و برده نمی خواهیم، به امید آن نباشید که چوپان مناسبات اجتماعی را برهم زند چون که الان وقت پیکار با "دشمنان" است نه چیزهای اضافی!...ما را در دسته ها وگردان های مشخصی به صف کرده اند یک دسته مسلمان یک دسته مسیحی یک دسته عرب یک دسته ترک و... ولی من به سمت چپ می نگرم... افق سرخ رنگ زیباتر و واقعی تر است... مطلب زیر برگرفته از وبلاگ آنارشیسم است: اردوگاه عیسی (هیدی اوینگ و ریچر گریدی) مستند بسیار تکان دهنده ای است که داستان یک دوره آموزشی تابستانی برای گروهی کودک آمریکایی توسط مسیحیان متعصب را دنبال میکند. شستشوی مغزی کودکان بیگناه و وادار کردن آنها به گریستن-دعاکردن و زمزمه کردن به زبانهای آرکئیک همراه با موزیکهای وهم آلود در به ظاهر صنعتی ترین و پیشرفته نرین کشور دینا آن هم در قرن ۲۱ بیننده را از همان ابتدا آشفته می کند. بکی فیشر معلم این اردوگاه به وضوح مسلمانان فاندامنتالیست را تحسین میکند. چرا که به قول او مسلمانان از همان ابتدا کودکان را با مناسک دینی آشنا می کنند. از کودکی آنها را برای روزه گرفتن در رمضان تمرین میدهند. بکی به دشمنانش احترام میگذارد و سیستم آموزشی آنها را به عنوان یک مدل برای آمریکا مورد نظر قرار میدهد. ادامه می دهد که کودکان آمریکایی نیز برای باید برای رسیدن به عیسی از کودکی تمرین داده شوند. هری پاتر را نباید نگاه کنند-- باید به آنها گفته شود که نظریه داروین و انفجار عظیم علمی نیستند. باید ار ۷ سالگی انجیل بخوانند و گریه کنند. باید با سقط جنین مخالف باشد. مرتب می شنوند که همجنسگرایی یک عمل شیطانی است. بکی فیشر راست میگوید و بدرستی مسلمانان را تحسین میکند. چاقو کشان خاورمیانه و روشهای تربیتی آنها الگوی بسیار خوبی برای امثال بکی فیشر هستند. ظاهرا در یک زمینه تمامی ادیان با یکدیگر توافق نظر دارند و آن شستشوی ذهنی کودکان است. هیچ گروهی بیشتر از کودکان توسط مذهبیون افراطی آسیب نمیبیند. بکی فیشر بچه ها را ترغیب میکند که لیوانهای قهوه را بشکنند و با هیجان بگوییند:<< علم هیچ چیز را ثابت نمبکند.>> آنها حتی وادار می شوند که جلوی عموم به افکار ناصحیح خود اعتراف کنند. واقها دردناک است. حتی نازیها در مورد کودکان حد و مرز داشتند. چگونه میشود که در دنیای امروز چنین کارهایی را تصور کرد. از یکطرف مذهبیون ذهن کودکان را اینگونه بهم میریزند. از طرف دیگر هر روز اخباری از پورنوی کودکان- کار کودکان و سوء استفاده جنسی آنها با ارقام عظیم شنیده میشود. تنبه بدنی هنوز در اکثر جوامع رایج هستند. کودکان قرن ۲۱ شایسته چنین جهانی نیستند. بایدکودکان را نجات داد. باید مذهب را از سیستم آموزشی جدا کرد. تکان دهنده ترین صحنه های فیلمصحنه های است که کودکان تنها هستند و ما می ینیم که افکار ارتجاعی مذهبی چگونه وارد بخش بخش ذهن جوان این کودکان شده است. راشل ۹ ساله وقتی در فروشگاه هم راه می رود مردم را به روی آوردن به مسحیت ترغیب می کند. اینها کودکان واقعی هستند که قربانی خشونت های مذهبی شده اند. جالب است که چگونه سیاست با مذهب در آمیخته. بکی مرتبا عکس جرج بوش را به اردوگاه می آورد و او را به بچه ها به عنوان یک مسیحی نمونه معرفی میکند. واقها که بکی فیشر شاگرد خوبی بوده وخوب از حزب اللهی ها آشفته کردن ذهن کودکان را یاد گرفته است. کودکان مسیحی نیز حالا حاضرند که برای ایمان بجنگند و کشته شوند. واقعا دیدن اینکه در این کمپ کودکان به چه کارهایی ترغیب می شوند وحشتناک است. بعد از تحریر: ۱)شما ازدیدن کودک خردسالی که پدر و مادر فرهیخته اش در گرمای این روزهای تابستان چادر سیاهی را بر سرش کرده اند چه حسی پیدا می کنید؟! |
